W rejonach, w których pańszczyzna została wcześniej zlikwidowana lub zmodyfikowana, masowe protesty nie występowały: Podlasie i wschód Królestwa: Powiaty siedlecki, bialski, radzyński oraz łukowski charakteryzowały się znikomym poziomem oporu (poniżej 10% osad). Obszary te cechowały się najwyższym wskaźnikiem zamiany pańszczyzny na czynsz pieniężny, który przed 1861 rokiem obejmował tam od 60% do ponad 84% ogółu gospodarstw w majątkach prywatnych (gubernie lubelska i podlaska). Ewentualne spory chłopo-dworskie przybierały tam formę procesów finansowo-prawnych, a nie buntu przeciw pracy sprzężajnej. Zagłębie pańszczyźniane północy i zachodu: Odmienna sytuacja panowała w powiatach przasnyskim, mławskim oraz lipnowskim, gdzie wskaźnik oczynszowania wynosił poniżej 10%. Włościanie byli tam w pełni zobligowani do darmowej pracy na rzecz folwarku.