XIX wieku władze afgańskie prowadziły przeciwko Hazarom zbrojną kampanię o charakterze religijnym; w jej trakcie wielu mężczyzn zostało zabitych, natomiast kobiety i dzieci były uprowadzane i zniewalane. Zdobyte w ten sposób ziemie przekazywano Pasztunom. Hazarowie, którym udało się przetrwać działania zbrojne, opuszczali swoje dotychczasowe miejsca zamieszkania, kierując się na północ Afganistanu lub szukając schronienia na obszarze ówczesnych Indii Brytyjskich. Po 1893 roku na terenie Hazaradżatu władze prowadziły działania prowadzące do dalszego podporządkowania jego mieszkańców; stosowano m.in. wysokie obciążenia podatkowe, a miejscowych szyickich imamów zastępowano sunnickimi.
Zniesienie niewolnictwa przez Amanullaha Chana w 1923 roku nie zakończyło dyskryminacji Hazarów; część z nich ukrywała swoje pochodzenie etniczne i wyznanie. Jeszcze w latach 70. XX wieku niektórzy sunniccy imamowie rozpowszechniali poglądy usprawiedliwiające zabijanie Hazarów z przyczyn religijnych. W późniejszym okresie Hazarowie stali się ofiarami przemocy ze strony bojowników Państwa Islamskiego Chorasanu.
W październiku 2021 roku w prowincjach Balch i Helmand doszło do masowych wysiedleń ludności hazarskiej.
Przypisy
*