alt=|mały|Francuska karykatura polityczna z 1898 roku przedstawiająca Wielką Brytanię, Francję, Rosję, Niemcy i Japonię dzielące Chiny W XIX i XX wieku obce mocarstwa prowadziły w Chinach politykę imperialistyczną, narzucając nierównoprawne traktaty, otwierając porty traktatowe oraz tworząc zagraniczne koncesje i terytoria dzierżawione. Proces ten rozpoczął się od traktatu nankińskiego z 1842 roku, zawartego po klęsce dynastii Qing w I wojnie opiumowej z Wielką Brytanią. Różne mocarstwa, w tym Wielka Brytania, Francja, Stany Zjednoczone, Rosja, Niemcy i Japonia, zmusiły wówczas Chiny do zrzeczenia się suwerenności, a w zamian uzyskały terytorialne, gospodarcze i prawne przywileje. Chińscy historycy powszechnie zaliczają podporządkowanie Chin obcym mocarstwom do „stulecia upokorzeń”.

W portach objętych traktatami obce mocarstwa kontrolowały enklawy zwane koncesjami, a także dzierżawiły terytoria, które funkcjonowały jako de facto kolonie. Cudzoziemcy przebywający na tych obszarach uzyskali eksterytorialność, co wyłączało ich spod chińskiej jurysdykcji na rzecz własnych sądów konsularnych. Mocarstwa utrzymywały ponadto własne siły policyjne, garnizony wojskowe i niezależne systemy podatkowe.