Termin ten upowszechnił w latach 20. XX wieku Sun Jat-sen, określając nim traktaty podpisywane w „stuleciu traktatowym”. Wraz z rozwojem i antyimperializmu zarówno Kuomintang (KMT), jak i Komunistyczna Partia Chin (KPCh) posługiwały się tym pojęciem, by opisać utratę chińskiej suwerenności, która rozpoczęła się w latach 40. XIX wieku. Oceniając użycie tego terminu w dyskursie retorycznym od początku XX wieku, amerykański historyk Dong Wang zauważa, że „choć to określenie od dawna jest powszechnie stosowane, nie ma jasnego i jednoznacznego znaczenia”, a także że „nie ma zgody co do rzeczywistej liczby traktatów podpisanych między Chinami a obcymi państwami, które należy uznać za nierównoprawne”. Jednak w chińskiej historiografii określenie to odnosi się zazwyczaj do licznych przypadków, w których Chiny zostały faktycznie zmuszone do wypłaty ogromnych reparacji finansowych, otwarcia portów dla handlu, cesji lub wydzierżawienia terytoriów oraz poczynienia różnych innych ustępstw w zakresie suwerenności na rzecz obcych stref wpływów, po groźbach użycia siły wojskowej.