W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę w osadzie Adampol, w gminie Niehniewicze. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 1 pap Legionów. W kwietniu 1923 jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej w macierzystym pułku w garnizonie Wilno. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 638. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. 23 sierpnia 1924 został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 na oficera zawodowego w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 19. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Po przewrocie majowym 1926 został przydzielony do Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów artylerii i 35. lokatą. W lipcu 1929 został przeniesiony do 1 pułk artylerii najcięższej w Warszawie na stanowisko dowódcy dywizjonu. 23 grudnia 1929, po „ukończeniu kursu próbnego i odbyciu przepisanego stażu liniowego”, został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1929/1931. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Ekspozytury nr 4 Oddziału II SG w Katowicach na stanowisko szefa ekspozytury.