17 stycznia 1933 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień podpułkownika w korpusie oficerów artylerii i 22. lokatą. Ekspozyturą kierował do maja 1935. Obowiązki przekazał mjr. dypl. Kazimierzowi Szpądrowskiemu. Z dniem 30 czerwca 1935 został przeniesiony w stan spoczynku jako trwale niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W cywilu zamieszkał w Gdyni, gdzie pracował jako dyrektor firmy „Progress”. 23 marca 1939 został powołany do służby czynnej i przydzielony do składu osobowego inspektora armii, gen. dyw. Juliusza Rómmela jako szef Oddziału II Sztabu. 3 czerwca 1939 został zwolniony z czynnej służby.
W sierpniu 1939 został zmobilizowany na stanowisko szefa Oddziału II Sztabu Armii „Łódź”, a następnie Armii „Warszawa”. Ze sztabem armii przeszedł szlak odwrotowy do Warszawy, biorąc udział w obronie stolicy. 27 września 1939 o godz. 4:30 wyleciał z lotniska mokotowskiego na pokładzie prototypu bombowca PZL.46/II „Sum” (pilotowanego przez inż. Stanisława Riessa), przewożąc meldunki dowództwa do Naczelnego Wodza. Samolot wylądował w Kownie, gdzie załoga i pasażer zostali internowani przez władze na neutralnej Litwie. Po aneksji Litwy przez ZSRR i późniejszym wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej trafił do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagu.