Nazwy zawodów i narodowości rodzaju męskiego zakończone na -a również odmieniają się według deklinacji I: nauta, -ae → żeglarz; agricola, -ae → rolnik, wieśniak. Deklinacja I – rodzaj żeński, temat na -a Przypadek Liczba pojedyncza Liczba mnoga Nominativus -ă -ae Genetivus -ae -ārum Dativus -ae -īs (-abus) Accusativus -am -ās Ablativus -ā -īs (-abus) Vocativus -ă -ae
Przykładowa odmiana: Casus Singularis PluralisN puellă puellae G puellae puellārum D puellae puellis Acc puellam puellās Abl puellā puellīs V puellă puellae
Osobliwości i wyjątki deklinacji I Występujące w ablativus singularis -ā jest długie, w przeciwieństwie do mianownika i wołacza. Jest to forma zredukowana dawnej końcówki -ād. Pierwotnie końcówką dopełniacza I deklinacji było -ai, a także -as, które zachowało się w zwrocie pater familias → ojciec rodziny. W dativus i ablativus pluralis niektóre rzeczowniki mają zakończenie -abus; celem tej formy jest odróżnienie jednakowo brzmiących form męskich i żeńskich: deis deabusque – bogom i boginiom, filiis filiabusque → synom i córkom. Wielosylabowe rzeczowniki rodzaju męskiego w genetivus pluralis mają dwa zakończenia: -ārum i -um, np. agricolārum i agricolum;