forma ta powstała przez analogię do innych deklinacji. W poezji pojawia się dopełniacz -āī, np. aulāī. W deklinacji I istnieje grupa rzeczowników, które pojawiają się tylko w liczbie mnogiej (pluralia tantum): tenebrae → ciemności, reliquiae → relikwie, szczątki. Pluralia tantum są niektóre nazwy miejscowości, np. Athenae. Według pierwszej deklinacji odmieniają się żeńskie imiona greckie zakończone na -ē, poza mianownikiem np. Niobē i biernikiem Niobēn pozostałe końcówki są łacińskie, np. Niobae. W przypadku greckich imion męskich zakończonych na -as, -es accusativus kończy się również na -an, -en: Casus Singularis N Aeneas G Aeneae D Aeneae Acc Aenean (Aeneam) Abl Aeneā V Aenea
Jednak większość greckich rzeczowników, np. grammatica, musica przyjęła regularne końcówki I deklinacji.
Deklinacja II o temacie na -o Według deklinacji II odmieniają się rzeczowniki i przymiotniki rodzaju męskiego zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na -us, -er i rzeczownik vir → mąż, mężczyzna: Deklinacja II – rodzaj męski, temat na -o Przypadek Liczba pojedyncza Liczba mnoga Nominativus -us/-er -i/-(e)ri Genetivus -ī/-(e)ri -ōrum/-(e)r(ōr)um Dativus -ō/-(e)ro -īs/-(e)ris Accusativus -um/-(e)rum -ōs/-(e)rōs Ablativus -ō/-(e)ro -is/-(e)ris Vocativus -e/-er -ī/-(e)ri