Grodzisko w średniowieczu było otoczone trudnym do przebycia terenem bagiennym, stanowiącym naturalne uzupełnienie fortyfikacji. Istnienie obiektu odnotowano już na przełomie XIX wieku gdzie opisano grodzisko znajdujące się pomiędzy Krasną Wsią, Czechami i Szeszyłami, „śród niedostępnego błota na brzegu rzeki Nurczyka”, otoczone wałem i rowem, w sąsiedztwie uroczyska „Kobyle Głowy”. Systematyczne badania archeologiczne grodziska przeprowadził w 2005 roku zespół Instytutu Archeologii i Etnologii PAN kierowany przez Dariusza Krasnodębskiego.
Wykop poprowadzony przez wał odsłonił jego kamienno-drewnianą konstrukcję. Wewnątrz nasypu odkryto elementy drewniane i kamienne, a także pozostałości przewróconej i spalonej konstrukcji interpretowanej jako płot lub częstokół wieńczący umocnienia. Od strony majdanu przy wewnętrznej podstawie wału znajdowała się konstrukcja przypominająca kamienną ławę. W jej sąsiedztwie odkryto fragmenty naczyń glinianych. Znaleziska wskazują, że gród nie był stale zamieszkanym dużym ośrodkiem administracyjnym, lecz niewielkim założeniem obronnym związanym z miejscową społecznością. W obrębie umocnień znaleziono między innymi fragmenty ceramiki oraz przedmioty żelazne, w tym sierp i dłuto.