Początkowo osiadł w Warszawie, gdzie dorobił się znacznego majątku, co pozwoliło mu na zakup tej ziemi (chociaż zgodnie z przepisami obowiązującymi w Królestwie Polskim Żydom nie wolno było nabywać majątków, transakcję potwierdzoną przez notariusza zalegalizowano, gdyż udowodniono, że Posner działał w tzw. dobrej wierze).

Salomon Posner miał ogromny wpływ na rozwój gminy. Zasługi rabina to przede wszystkim zadbanie o utworzenie żydowskiej kolonii rolnej w Kucharach Żydowskich, a w roku 1823 zbudowanie od podstaw fabryki sukna, która zainaugurowała rozwój tej gałęzi przemysłu na terenie Królestwa Polskiego. Fabryka zatrudniała wówczas 300 robotników żydowskich (choć niektórzy utrzymywali, że nawet ok. 1000), których ściągano z pobliskich miejscowości, a następnie osiedlono wraz z rodzinami w Kucharach. Dla osiedlonej społeczności Posner ufundował dwa domy modlitwy, a swój dwór w Kucharach uczynił ośrodkiem życia kulturalnego i religijnego. Upadek manufaktury wskutek decyzji administracyjnych w 1863 był swoistą karą zaborcy dla rodziny Posnerów za czynny udział w zrywie narodowym, jakim było powstanie styczniowe. Ukaz z 1864 roku uznał wszystkich kolonistów Kuchar za włościan, przekazując grunty na własność oraz ustanawiając lokalny samorząd.