typu dušě, a nie dušę.
W XIX wieku pojęcie było popularne w kręgach panslawistycznych, zwłaszcza w Rosji, gdzie postulowano bliskie pokrewieństwo między Polakami, Czechami a Rosjanami, co również miało usprawiedliwić przynależność Polski do Rosji.
Wspólny „środkowo-wschodnioeuropejski” substrat genetyczny u Słowian zachodnich i wschodnich Współczesne badania genetyczne dowiodły, że istnieje głębokie pokrewieństwo genetyczne pomiędzy większością populacji zachodnio- oraz wschodniosłowiańskich zamieszkujących strefę geograficzną od Polski poczynając na zachodzie do rzeki Wołgi na wschodzie, co dowodzi homogeniczność (jednorodność) genetyczną większości Słowian zachodnich oraz wschodnich. U Słowian zachodnich i wschodnich istnieje wspólny „środkowo-wschodnioeuropejski” substrat genetyczny. Zmienność genetyczna wewnątrzpopulacyjna jest większa od zmienności genetycznej pomiędzy poszczególnymi gałęziami Słowian zachodnich i wschodnich, co dowodzi dominantę wspólnego substratu genetycznego, więc pokrewieństwo genetyczne Słowian zachodnich i wschodnich nie było narzucone przez pokrewieństwo lingwistyczne, a uwarunkowane jest wspólnym pochodzeniem jeszcze przedsłowiańskim.