Dzięki temu Ramzes II mógł przegrupować swoje siły i przygotować je do ataku na wojska hetyckie, które właśnie się przegrupowywały. W tym momencie do armii faraona mogła dołączyć dywizja „Ptah” – choć należy wspomnieć, iż część badaczy umieszcza to wydarzenie dopiero pod koniec pierwszego dnia bitwySantosuosso A. Kadesh Revisited: Reconstructing the Battle Between the Egyptians and the Hittites, [w:] Journal of the Military History t. 60/3, s. 423–444.8.. Tak wzmocniony Ramzes II przystąpił do kontrofensywy. Uderzenie wojsk egipskich zaskoczyło Hetytów, którzy rzucili się do ucieczki w kierunku starego Kadesz. Przyparte do rzeki wojska hetyckie zostały pokonane – część z nich dostała się do egipskiej niewoli. Jednak po drugiej stronie Orontesu wciąż stała piechota hetycka, która do tej pory nie brała udziału w bitwie. Dzień zbliżał się ku końcowi. Żołnierze egipscy rozpoczęli odbudowę obozu, do armii dołączyła dywizja „Set”. Do obozu Ramzesa II zaczęły powracać oddziały z dywizji „Amon” i dywizji „Ra”, które uciekły z pola bitwy w momencie ataku rydwanów hetyckich. Ramzes II skarcił powracające oddziały.