W efekcie ich uzbrojenie i opancerzenie pozwalało na walkę z okrętami wszystkich klas poza okrętami liniowymi. Poglądy Młodej Szkoły zakładały jednak, że dzięki szybkości i licznym szybkostrzelnym działom stosunkowo dużego kalibru, krążowniki pancerne mogą posłużyć także do walki z pancernikami (pogląd ten miał na przełomie wieków pewne podstawy wobec małego zasięgu, szybkostrzelności i celności artylerii współczesnych pancerników, które jedynie w najważniejszych częściach były chronione grubym pancerzem)Tadeusz Klimczyk: Zanim wymyślono krążowniki liniowe, w: Morze, Statki i Okręty 3/2006, s. 64–65..
Szczyt rozwoju krążowników pancernych nastąpił w latach 1906–1908. Wyporność ich sięgnęła wówczas 14 000 – 16 000 ton, szybkość 22-23 węzły. W tym czasie jednak zaprzestano budowy jednostek tej klasy, bo okazało się, że po zwiększeniu zasięgu i celności artylerii krążowniki pancerne stanowią zbyt duży i za słabo opancerzony cel, a kaliber ich dział jest niewystarczający do walki z nowoczesnymi okrętami liniowymi – drednotami. Również ich przewaga szybkości nad drednotami była niewielka. Zadania krążownicze i rozpoznawcze mogły natomiast wypełniać znacznie tańsze oraz wymagające mniejszych załóg krążowniki pancernopokładowe.