Doczekała się ona dziewięciu wydań i została przetłumaczona na 34 języki.
W latach 1846–1849 wraz z Edwardem Franklandem i Jamesem Sheridanem Musprattem opracował metodę syntezy rozpuszczalnego w wodzie superfosfatu, który jest najczęściej stosowanym nawozem fosforowym na świecie do dziś.
W Monachium prowadził prace we własnym nowoczesnym laboratorium. W okresie tym odszedł od teoretycznej chemii organicznej. Skoncentrował swoje wysiłki badawcze na chemii rolnej i spożywczej. Prowadził też wykłady dla studentów, ale w znacznie zmniejszonym zakresie w porównaniu z Gießen. Główną część wykładów i zajęć praktycznych prowadzili jego asystenci.
Kiedy w 1852 córka jego przyjaciela Jamesa Sheridana Muspratta zachorowała na cholerę, rozpoczął badania nad farmaceutykami. Opracował lek o nazwie „Fleischinfusum”, który uratował życie wielu osób z poważnymi chorobami żołądka i jelit.
Opracował metody produkcji lustra z powłoką ze srebra, zamiast ze szkodliwej dla zdrowia rtęci. Rozpoczął ich produkcję, która jednak w 1858 roku musiała zostać zamknięta z powodu braku zbytu. Produkcja została wznowiona dopiero po śmierci Liebega w 1886 roku, gdy lustra rtęciowe zostały zakazane.