W latach 1971–1983 był wiceprzewodniczącym Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
Zwolennik podjęcia środków nadzwyczajnych w związku z kryzysem w 1981Wg Kazimierza Barcikowskiego miał stwierdzić jesienią 1981: „Czy znajdzie się w Polsce generał, który ma coś więcej poza lampasami?” (Kazimierz Barcikowski: U szczytów władzy, Wydawnictwo Projekt, Warszawa 1998, , s. 274). Jako członek Rady Państwa wstrzymał się od głosu przy głosowaniu w sprawie wprowadzenia stanu wojennego, stwierdzając, że nie miał czasu na zapoznanie się z przedłożonymi mu dekretamiKazimierz Barcikowski twierdzi, że profesor sugerował, iż wojsko powinno potraktować wprowadzenie stanu wojennego jako zamach stanu niewymagający upoważnienia prawnego (Kazimierz Barcikowski: U szczytów władzy, Wydawnictwo Projekt, Warszawa 1998, , s. 309).
W 1982 przeszedł na emeryturę. W latach 1986–1989 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa Wojciechu Jaruzelskim. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. W lutym 1989 wszedł w skład działającej przy Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Komisji do spraw Upamiętnienia Ofiar Represji Okresu Stalinowskiego„Rzeczpospolita”, 1989, nr 37 (2171), s.