Przyczyny bitwy Witold, udzielając pomocy Tochtamyszowi, liczył na korzyści terytorialne dla Litwy i zawarcie w przyszłości sojuszu z Ordą przeciw Księstwu Moskiewskiemu, co czyniłoby z Wielkiego Księstwa Litewskiego niekwestionowanego lidera na całej Rusi. Klęska Złotej Ordy mogła doprowadzić do uzależnienia Księstwa Moskiewskiego od dynastii Jagiellonów.
Przed bitwą Koncentracja wojsk sprzymierzonych. liczących ok. 38 tys. żołnierzy, odbyła się w okolicach Żytomierza. Naczelnym dowódcą był namiestnik Władysława Jagiełły na Litwie, książę Witold. W skład podległej mu armii wchodziło ok. 10 tys. konnego bojarstwa, które dzieliło się na: hufiec wileński pod Witoldem, hufiec połocki pod kniaziem Andrzejem Garbatym, hufiec briański pod kniaziem Dymitrem Starszym i hufiec wołyński pod kniaziem Dymitrem Koriatowiczem Wołyńcem. pod dowództwem komtura Markwarda von Salzbach, ok. 4 tys. rycerzy polskich i ruskich pod namiestnikiem zachodniej części księstwa podolskiego, a jednocześnie wojewodą krakowskim, Spytkiem z Melsztyna z piętnastoma działami, ok. 1,5 tys. rycerzy mołdawskich pod hospodarem (lennikiem polskim) Stefanem I oraz do 15 tys. Tatarów wiernych Tochtamyszowi (głównie z Krymu i Powołża). Armia ta ruszyła na wschód i przeprawiła się przez Dniepr pod Kijowem.