W XVIII wieku Latowicz należał do rodziny Czartoryskich: w latach 1733–1771 do księcia Augusta Aleksandra, a następnie w latach 1771–1790 do jego syna Adama Kazimierza. August Aleksander Czartoryski ufundował w latach 1733–1737 nowy kościół pw. św. Walentego. Rozebrano go w 1918 roku W XVIII w. powstały bractwa przykościelne, które prowadziły działalność dobroczynną, ascetyczną i charytatywną.
Miasto powoli rozwijało się. W 1777 roku liczyło 166 domów i blisko 1000 mieszkańców. W Latowiczu stacjonowała chorągiew Kawalerii Narodowej. W wyniku trzeciego rozbioru Polski 24 października 1795 roku Latowicz znalazł się pod zaborem austriackim. Rabunkowa gospodarka zaborcy doprowadziła do spustoszenia. Austriacy wycięli lasy pomiędzy Latowiczem i Oleksianką. Mieszkańcy sami musieli od nowa zalesić lub zadarnić odsłonięte wydmy.
W 1809 roku Latowicz znalazł się w granicach Księstwa Warszawskiego. W 1812 roku przez miasteczko przemaszerowały wojska Napoleona. Podczas powstania listopadowego, 14 lutego 1831 roku w rejonie rozegrała się bitwa pod Stoczkiem, a w dniach 6–9 kwietnia 1831 roku wojska polskie przemieściły się w rejon Latowicza. Przyjechał sam naczelny wódz gen. Jan Skrzynecki. Stacjonowały tu dwie dywizje i sześć szwadronów.