Na rozległych terenach otaczających miasto stacjonowała armia francuska – także w Leźnie, gdzie czyniła wiele szkód.
Po traktacie pokojowym w Tylży (1807) i powstaniu Wolnego Miasta Gdańska dobra leźnieńskie zostały rozdzielone granicą celną, która przebiegała wzdłuż rzeczki Strzelnicy i Raduni. Pola sąsiedniej wsi Lniska należały do Wolnego Miasta Gdańska, a reszta do Prus. Walki na tych terenach toczyły się też w latach 1809–1810, 1816, 1819. Właściciel Leźna Marcus Helffenstein zmarł 27 lutego 1812 roku i został pochowany w Przyjaźni. Po nim majątek odziedziczył jego syn Carl, a następnie Henryk Helffenstein.
Ród Hoene 8 stycznia 1832 roku „dobra lezneńskie” kupił od Henryka Helffesteina radca handlowy Friedrich Hoene i powierzył je w zarząd niejakiemu Timreckowi w latach 1832–1862, płacąc mu za te prace 3 tys. talarów. Hoene wybudował wszystkie budynki w Borczu, owczarnie w Leźnie, Lniskach, Pępowie, zaś w Lezenku owczarnię z kamienia i stajnie za pieniądze pochodzące z dochodów z majątku w Lezenku.
W tym samym czasie została uregulowana rzeka Radunia. W latach 1841–1851 zbudowano szosę z Gdańska do Kartuz. W 1853 r. Pępowo, w 1854 Borcz, a w 1856 r. las borecki oddzielono od dóbr lezeńskich i oddano najmłodszemu synowi. F.