Pierwszy zachowany zapis o miejscowości pochodzi z XIII wieku. W 1294 książę wielkopolski oraz król Polski Przemysł II potwierdzając posiadłości benedyktynów lubińskich, wspomniał wieś Łagowo wówczas nie należącą do klasztoru. Wspomniano, że jej mieszkańcy nie mieli prawa łowić ryb w jeziorze koło Małpina (obecnie to Jezioro Mełpińskie.
W 1303 Brykcy (łac. „Briccius”) dziedzic Łagowa zastawił swoją połowę wsi klasztorowi lubińskiemu za 14 grzywien srebra, a on sam lub jego spadkobiercy będą mogli odzyskać tę część Łagowa, gdy zwrócą klasztorowi wspomnianą sumę. W 1303 dziedzice Łagowa po dokonaniu podziałów majątkowych sprzedali swe części wsi klasztorowi lubińskiemu. Tomasz i Stanisław synowie Dolberta swoją połowę (łac. „dimidietas”) sprzedali za 4 grzywny, Witosław syn Jakuba swoją połowę za 6 grzywien srebra, Maciej syn Jakuba przekazał (łac. „assignavit”) swą część klasztorowi, a jego spadkobiercy uznali tę darowiznę .
W latach 1357-1363 odnotowany został Wojciech z Łagowa. W 1357 wspomniano go jako świadka. W 1362 wraz z Andrzejem opatem lubińskim dokonali zamiany: Wojciech dał opatowi swoją część Łagowa wraz z zastawem uczynionym przez jego wuja, a w zamian otrzymał od opata Wławie.