Kamp bowiem to triumf stylu obojnackiego (zamienialność „mężczyzny” i „kobiety”, „osoby” i „rzeczy” – nieprzypadkowo w cudzysłowie, bowiem kamp nigdy nie mówi o mężczyźnie itd, ale o „mężczyźnie” itd.).
Za początki kampowego stylu Sontag uznaje pojawienie się powieści gotyckich, karykatur, sztucznych ruin w XVIII wieku. Według niej tamten okres to uprzywilejowanie sztuczności, zewnętrzności i symetrii; upodobanie rzeczy malowniczych i emocjonalnych, konwencjonalnej elegancji; epigram i rymowany kuplet (w słowach), zawijas (w gestach), fanfara (w muzyce). Również później pojawiało się wiele elementów kampowych (np. rokokowe kościoły), opery Mozarta, czy styl życia Oscara Wilde’a. Sontag dostrzega jednak pewne różnice między dzisiejszym a dawniejszym kampem, na przykład w kwestii stosunku do przeszłości albo do natury.
Istnieje wiele punktów styczności między kampem a kiczem – na przykład obrazy inkrustowane klejnotami, na których owady i szpary w murze wyglądają „jak żywe” nieuchronnie przywołują na myśl kicz, a to według autorki klasyczny kamp. Kamp jest sztuką, która chce być poważnie traktowana, ale nie można jej traktować zupełnie poważnie, bo jest jej „za wiele”.