Łęgoń (pol. hist. Łagnowo, ) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie wschowskim, w gminie Wschowa.
Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Dolnym Śląskiem oraz z Wielkopolską. Miejscowość istnieje od XIV wieku lub co najmniej od wieku XV. Wymieniona została w falsyfikacie zapisanym w XV wieku pod datą 1311 jako Langenow, w 1528 Langnowo, Lagniewo, Łagnowo. Nazwa Łagnowo dawniej obejmowała dwie becne wsie Łęgoń oraz Cieniawę.
Miejscowość leżała na granicy Wielkopolski i Śląska. W połowie należała do opactwa cystersów w Lubiążu, a w połowie do szlachty wielkopolskiej z Korony Królestwa Polskiego. Inwentarz dóbr starostwa wschowskiego z 1758 mówi o folwarku w Łęgoniu - „wsi częścią do Polski, częścią do Śląska należącej".
Wieś po raz pierwszy odnotowana została w falsyfikacie zapisanym w XV wieku datowanym na 1311, w którym Henryk książę głogowski zaświadczył, że Ramfold Filcz sprzedał za 400 grzywien wieś Łęgoń w dystrykcie Góra wraz z sądownictwem wyższym i niższym opatowi lubiąskiemu. W 1326 Jan książę ścinawski zatwierdził klasztorowi w Lubiążu posiadanie przywilejów i dóbr, m.in. wsi Łęgoń.