Miejscowość była wsią szlachecką i należała do lokalnej szlachty wielkopolskiej – Gryżyńskich, Koska-Łęckich, Włoszakowskich, Jurkowskich oraz Opalińskich. W 1400 Jan Gryżyński prowadził spór sądowy z Liskiem Wyskotą z Oporowa o jeden łan w Łecę Wielkiej. W latach 1401–02 Jan Gryżyński oraz Pietrasz Golski z matką oraz braćmi, przy pomocy ujazdu, a także starców opolnych, dokonali w sposób polubowny rozgraniczenia wsi Gola oraz Łęka Wielka. Kolejne takie rozgraniczenia granic wsi miało miejsce w 1418, kiedy to Borek Gryżyński rozgraniczył miejscowość z Krzemieniewem Dobrogosta Koleńskiego, oraz w 1419 kiedy Borek Gryżyński oraz Szczepan i Pietrasz z Brylewa rozgraniczyli ją od wsi Brylewo.
W 1515 Jan Jurkowski kupił z zastrzeżeniem prawa odkupu od swojego brata Andrzeja części, które mu przypadały w działach braterskich we wsiach Mirzewo, Lęka Wielka i Łęka Mała. Tego samego roku zapisał on swojej żonie Dorocie po 200 złotych węgierskich posagu i wiana na częściach w Jurkowie, Mirzewie, Lecę Wielkiej i Łęce Małej. W 1520 część wsi i okolic staje się własnością Opalińskich. Należała do sędziego poznańskiego i starosty generalnego Wielkopolski Piotra. W 1522 zapisał swojej żonie Jadwidze z Tęczyna dobra Radlin oraz części we wsiach Łęka Wielka i Lęka Mała.