Początkowo wieś należała do lokalnego opola, które było reliktem przedpaństwowej wspólnoty rodowo-terytorialnej, a w późniejszym okresie stało się administracyjnym podokręgiem kasztelanii. W 1412 odnotowani zostali mieszkańcy tego opola zwani „opolnikami” z Łęk Wielkich (łac. „opolniczi lanczszczi”). Zostali oni zobowiązani przez sąd ziemski do usypania kopca narożnego i potwierdzić go przysięgą (łac. „iuramento aprobare”), pomiędzy posiadłościami Wincentego Łąckiego i Szczepana Rzeszotarzewskiego z Rzeszotarzewa (obecnie to Rostarzewo). Łęki Wielkie nie miały granicy z tą wsią i nie wiadomo jakiej wsi należącej do Rzeszotarzewskiego ten zapis dotyczył. Kolejny zapis z 1430 świadczący o przynależności do opola mówi o tym, że sąd wyznaczył termin zwołania starców opolnych (po 6 z każdej strony) dla wyznaczenia i zaprzysiężenia prawdziwych granic pomiędzy Łękami Wielkimi a wsią Prochy Małe.