Od średniowiecza miejscowość była wsią szlachecką w dobrach czarnkowskich należącą do lokalnej, wielkopolskiej szlachty z rodu Łąckich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Srockich, Sokołowskich, Zbąskich. Od XVI do XIX wieku Łęki Wielkie należały do Opalińskich, Gnińskich i Mielżyńskich. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1446 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. Od 1298 była siedzibą własnej parafii.
Pierwszy historyczny zapis o wsi pochodzi z XV wiecznych archiwów kościelnych. W 1298 biskup poznański Andrzej Zaremba w podziale diecezji poznańskiej wymienił parafię w Łękach Wielkich leżącą w archidiakonacie mniejszym - pszczewskim.
W 1304 odnotowany został jako świadek komes Andrzej z Łęk Wielkich w średniowiecznym dokumencie dotyczącym młyna zbożowego we wsi Ruchocina Gać koło Wolsztyna (obecnie to Ruchocki Młyn). W 1352 odnotowany został Bodzęta z Łęk -uczestnik konfederacji Maćka Borkowica, która była XIV wieczną konfederacją rycerstwa wielkopolskiego. Jednak historycy mają wątpliwości czy na pewno pochodził on z Łęk Wielkich czy z innej wsi o podobnej nazwie.