Manul zwykł sporządzać sobie norę pod kamieniami w szczelinach skalnych czy też jamach wykopanych przez susły czy też inne drapieżniki. Z tych ostatnich korzysta głównie w Kazachstanie i na południu Syberii. Korzysta z nich przez cały rok. Chroni się w nich przed skrajnymi temperaturami. Lubi tereny, gdzie może znaleźć sobie kryjówkę, korzysta też z kamuflażu. Nie jest bowiem sprawnym biegaczem zdolnym ujść każdemu prześladowcy. Polują nań drapieżne ptaki i ssaki. Ze ssaków wymienia się takie jak: wilk szary i pies domowy, lis rudy, a także człowiek rozumny.
Zagrożenia i ochrona thumb|left|Manul bywa hodowany w zoo Całkowita populacja liczy około 58 tys. dorosłych osobników. Jednakże jego liczebność spada. W Uzbekistanie i Tadżykistanie nie widziano go od lat 60. XX wieku. Mając szeroki zasięg występowania, zagęszczenia osiąga niewielkie, ponadto jest ten zasięg istotnie rozczłonkowany. Tereny atrakcyjne dla manula przeplatają się z obszarami dla niego nieodpowiednimi, gdzie nie może znaleźć pokarmu czy odpowiedniej ochrony przed drapieżnikami. Dla gatunku kluczowe są dostępne nory. Ponadto tereny jego życia przekształcane są w tereny rolnicze. Wpływa na niego też zmiana klimatu.