Wartość bojowa armii królewskiej była nierówna, gdyż obok husarii, zaciężnej rajtarii i jazdy kozackiej, a także piechoty niemieckiej, były jednostki o niższej wartości, jak chorągwie prywatne, ochotnicze poczty szlacheckie oraz słabiej uzbrojone i wyszkolone roty piechoty polskiej i węgierskiej. Armia szwedzka znacznie przewyższała armię polską siłą ognia. Jednak Szwedzi, pamiętający jeszcze niedawne klęski, obawiali się bitwy w otwartym polu. 22 września Gustaw Adolf wraz z żołnierzami próbował korytarzem (korytarz ten, ograniczony z jednej strony wałem przeciwpowodziowym a z drugiej Wisłą, był wówczas po części zarośnięty dębowym lasem i gęstymi zaroślami) wzdłuż Wisły dotrzeć do Gniewu. Ze wzgórza ruszył pułk Tomasza Zamojskiego który zaatakował Szwedów. Szwedzka piechota została zepchnięta z wału, Zamojski osadził na wale polską piechotę która zaczęła ostrzeliwać Szwedów i nakazał dwóm chorągwiom kozackim uderzyć z boku na regiment piechoty szwedzkiej który został przez nich rozbity, natomiast inny regiment piechoty ostrzelał kozaków jednak obyło się bez wielkich strat w szeregach jazdy kozackiej. Szwedzi wycofali się za swoje umocnienia, ze względu na liczne rowy i szwedzkie umocnienia jazda polska nie mogła szarżować na wroga.