Lata 1810–1939 W 1810 r. w wyniku sekularyzacji dóbr kościelnych wieś wraz z folwarkiem klasztornym i majątkiem ziemskim przeszła w posiadanie państwa pruskiego. We wsi znajdował się kościół katolicki i szkoła katolicka, a 60 domów znajdujących się we wsi było zamieszkiwanych przez ok. 380 mieszkańców. W 1812 r. Miłoszyce należały wraz z Jelczem, Laskowicami Oławskimi, Wojnowicami, Piekarami, Nowym Dworem, Dębiny, Dziupliny i Chwałowic do grupy wsi, którego mieszkańcy posługiwali się językiem polskim.
W połowie XIX w. we wsi znajdował się pałac, wspomniany przez Kniego. Wieś od pierwszej połowy XIX w. zaczęła się rozwijać wzdłuż drogi łączącej Laskowice Oławskie z Wrocławiem. Wtedy utworzono też drogę łączącą Miłoszyce z Dziupliną, gdzie powstała kolonia Miłoszyce Małe. Około 1830 r. we wsi powstał cmentarz. W 1876 r. właścicielem majątku w Miłoszycach był Ferdynand Wandrep, a w 1905 r. majątek należał do wdowy Marty Langhans z domu Kroschel. Na początku XX w. we wsi powstał szpital bonifratrów. W 1917 r. majątek ziemski został rozparcelowany, a między 1917 a 1927 rokiem resztówkę dóbr rycerskich o powierzchni 25 ha (w 1930) z dworem nabyła wrocławska prowincja zakonu bonifratrów.