Na południe od wsi w jej pobliżu wsi odkryto także ślady osady oraz fragmenty naczyń z X-XIII wieku.

Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością rycerską w dobrach szamotulskich należącą do polskiej szlachty z rodu Świdwów herbu Nałęcz, którzy od nazwy miejscowości przyjęli odmiejscowe nazwisko Szamotulskich. Od 1320 tereny, na których powstała miejscowość leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1445 miejscowość leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego.

Pierwsze zachowane zapisy o miejscowości pochodzą ze źródeł kościelnych. Od 1298 była ona siedzibą własnej parafii, kiedy biskup poznański Andrzej Zaremba podzielił swoją diecezję na archidiakonaty i do archidiakonatu większego zaliczył m.in. kościół w parafii Szamotuły Stare. W latach 1300-1306 odnotowani zostali Wojsław i Herman plebani szamotulscy. W 1412 Wawrzyniec kapłan u św. Marcina w Szamotułach, a w 1421 Adam pleban w Szamotułach Starych.