Bitwa nad Granikiem – starcie zbrojne w maju 334 p.n.e. podczas wyprawy Aleksandra Macedońskiego na Persję, zwycięskie i zapoczątkowujące jego pasmo wojennych sukcesów w Azji.
Tło i działania poprzedzające Wczesną wiosną roku 334 p.n.e. Aleksander Macedoński na czele 43 tysięcy piechoty i ponad 6 tysięcy jazdy przekroczył Hellespont i znalazł się w Azji Mniejszej. Armia macedońska skierowała się najpierw w kierunku Troi, gdzie Aleksander uczcił bohaterów Iliady.
Stamtąd wyruszył przeciwko wojskom zachodnich satrapii perskich, które oczekiwały go nad rzeką Granikos, prawdopodobnie na wysokości dzisiejszego miasta Biga. Po stronie perskiej znajdowały się też najemne oddziały greckie: 1500 jazdy oraz 5 tysięcy hoplitów pod wodzą Memnona z Rodos.
Persowie pod naczelnym dowództwem Arsitesa oczekiwali wojsk Aleksandra na obsadzonym przeciwległym, wysokim brzegu wartkiej, niezbyt szerokiej rzeki, stromym, ośligłym i gliniastym, stanowiącym korzystną pozycję obronną, gdy dodatkowo przed okrążeniem chroniły ich wody jeziora.