W latach 1711–1714 władyka Daniel rozpoczął walkę przeciwko Turcji, co doprowadziło do klęski, ale zbliżyło kraj do Rosji, która zaczęła wypłacać władykom subsydia. Za rządów Piotra I Petrowicia-Niegosza (1782–1830) Czarnogóra pokonała w 1796 r. pod Krusze armię paszy skadarskiego Mahmuda Buszatlje i faktycznie uniezależniła się od Turcji oraz powiększyła dwukrotnie swe terytorium. W 1843 r. uzyskano od Turcji także obwód Grahovo.
Za rządów władyki Piotra II (1830–1851) nastąpił wielki rozwój kultury, zaś w 1851 r. Daniel II Petrowić-Niegosz za zgodą Rosji i Austrii został świeckim księciem Czarnogóry i rozpoczął walkę o wolność i niepodległość Czarnogóry (rozważał ścisły związek z Serbią). Stolicą było miasteczko Cetynia, a w 1855 r. powstała pierwsza konstytucja. W 1852 r. zaangażował się w nieudane powstanie w Hercegowinie, ale to go nie zniechęciło i przyłączył się do kolejnego, co skutkowało turecką interwencją w 1858 r., kiedy to Turcja zaatakowała Czarnogórę, wysyłając do walki oddział w sile 8000 ludzi pod dowództwem Hüseyina Avni Paşy. W maju 1858 w decydującej bitwie pod Grahovacem siły czarnogórskie pod wodzą zadały klęskę Turkom, zmuszając ich do rozpoczęcia rokowań. W październiku 1859 ustalono przebieg granicy z Turcją, która utraciła sporne tereny.