W 1860 r. po próbach ustalenia granic państwa i reformy jego praw Daniel II Petrowić-Niegosz został zamordowany przez członka opozycji. Nowym władcą został Mikołaj I Petrowić-Niegosz.
31 lipca 1862 po kolejnym konflikcie z Turcją podpisano układ pokojowy, potwierdzający wytyczone granice i uznający niepodległość nowego państwa. Akt ten umożliwił międzynarodowe uznanie Czarnogóry.
W wyniku pokoju w San Stefano w 1878 r. do Księstwa Czarnogóry przyłączono część ziem Wielkiej Bułgarii. thumb|Czarnogóra w 1913 r. W czasie I wojny bałkańskiej Czarnogóra stanęła po stronie Grecji, Serbii i Bułgarii przeciw Turkom, znacznie powiększając terytorium. W I wojnie światowej brała udział po stronie Ententy, przez co była okupowana przez wojska Austro-Węgier i Niemiec. W 1918 r. weszła w skład Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, jednak w 1919 w Czarnogórze wybuchło powstanie niepodległościowe, które w 1924 r. ostatecznie stłumiono.
W 1929 r. po przekształceniu Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców w Królestwo Jugosławii tereny Czarnogóry stały się częścią nowej prowincji Zeta.
Podczas II wojny światowej (1941–1944) Czarnogóra była okupowana najpierw przez Włochy, a następnie przez Niemcy jako tzw. Niezależne Państwo Czarnogórskie.