Zachowane fragmenty drewna wiązały się przede wszystkim z konstrukcją znajdującą się przy wewnętrznej stronie nasypu lub na jego koronie.
Kamienne bruki i ślady ognia
Najbardziej charakterystycznym elementem stanowiska były kamienne bruki odkryte na dnie wewnętrznego rowu. Tworzyły one luźny pierścień otaczający centralny plac. Poszczególne skupiska składały się z jednej, dwóch, a miejscami nawet trzech warstw kamieni polnych. Część kamieni była silnie przepalona lub okopcona. Pomiędzy nimi zalegały warstwy przepalonego piasku, popiołu i licznych węgli drzewnych, wskazujące na wielokrotne i intensywne działanie ognia.
Największy bruk, oznaczony podczas badań numerem 13, miał około 3,5 × 2–3 m i znajdował się częściowo na stoku centralnego placu, a częściowo w przylegającym do niego rowie. Składał się z dwóch, a miejscami trzech warstw kamieni. Jego lokalizacja w bezpośrednim sąsiedztwie centralnego placu oraz rozmiary odróżniały go od pozostałych bruków. Badacze przypuszczali, że mógł pełnić inną lub ważniejszą funkcję w stosunku do mniejszych palenisk rozmieszczonych w pozostałych częściach rowu.