W centrum znajduje się niewielki płaski pagórek o średnicy około 8 m. Badania wykazały, że nie jest on sztucznie usypanym majdaniem, lecz zachowaną częścią naturalnego wzniesienia. Od otaczającego go wału oddzielał go szeroki i stosunkowo płytki rów. W przebadanej części rów osiągał około 2,5 m szerokości i przeciętnie około 0,5 m głębokości, miejscami dochodząc do około 0,9 m. Miał łagodnie opadające ściany i stosunkowo płaskie dno. Otaczał centralny plac od północy, wschodu i południa.
W pierwszej fazie budowy wykopano rów wokół najwyższej części naturalnego wzniesienia, pozostawiając pośrodku niewielki okrągły plac. Z ziemi wydobytej podczas kopania rowu usypano po jego zewnętrznej stronie wał. Według rekonstrukcji badaczy różnica wysokości pomiędzy dnem rowu a koroną nasypu mogła pierwotnie dochodzić co najmniej do 3–3,5 m. Dopiero w następnej fazie na dnie rowu ułożono kamienie tworzące kilka bruków rozmieszczonych wokół centralnego placu.
Na stanowisku nie odkryto konstrukcji typowych dla wału obronnego w postaci przekładkowego lub skrzyniowego rusztu drewnianego. Nie stwierdzono także kamiennego licowania wału.