Dwór w Montowie istnieje prawdopodobnie od I poł. XIX w., na co wskazuje jego skromna klasycystyczna forma oraz mapa katastralna z 1848 r. W II pol. XIX w. (ok. 1870 r.) dobudowano do niego od północno-zachodniej strony czterokondygnacyjną wieżę oraz parterową oficynę pełniącą funkcję rządcówki. Dwór jest parterowy (z poddaszem), murowany i tynkowany, założony na rzucie prostokąta. Pośrodku siedmioosiowej elewacji frontowej znajduje się trzyosiowy ryzalit, zwieńczony trójkątnym frontonem i poprzedzony tarasowymi schodami, po których, według wspomnień starszych ludzi, dziedzic wjeżdżał konno do dworu. Na parterze ryzalit wsparty jest na czterech półkolumnach, których przedłużeniem w partii piętra są cztery pilastry. Budynek obiegają proste gzymsy: nad pierwsza kondygnacją oraz pod okapem. Elewacja założonej na planie kwadratu i tynkowanej wieży charakteryzuje się zróżnicowaniem otworów okiennych ujętych w różnorodne tynkowe oprawy architektoniczne: opaski, pilastry oraz archiwolty. Elewacja frontowa murowanej i tynkowanej oficyny zdobiona jest prostymi gzymsami, wyodrębniającymi parter od strefy cokołowej i części strychowej.