Głównym akcentem elewacji jest dwukondygnacyjny ryzalit z trójkątnym tympanonem nad drzwiami wejściowymi oraz archiwoltami nad oknami piętra (powtórzenie dekoracji ostatniej kondygnacji wieży).
Park typu krajobrazowego jest położony przed wschodnią i południową elewacją dworu i rozciąga się dalej wąskim pasem w kierunku północnym. Jego środkowa część ma układ nieregularny, wyznaczony przez masyw starodrzewia. Skupiska różnogatunkowego drzewostanu parkowego (jesiony, lipy, klony, buki, olchy) tworzą ramy dla niewielkiego wnętrza rozciągającego się przed ogrodową elewacją dworu, przechodząc następnie w rozległe założenie krajobrazowe, którego głównymi elementami są dwa stawy wraz z otaczającym je drzewostanem o charakterze leśnym oraz dwie polany wyodrębnione alejowymi nasadzeniami lipy, grabu i leszczyny. Wiek najstarszych drzew – lip, jesionów, grabów – wynosi przeszło 160 lat. Młodsze nasadzenia pochodzą prawdopodobnie z początku XX wieku i są to aleje grabowe, krzew karagany przed dworem oraz nasadzenia buka, lipy, olchy, brzozy i wszystkie drzewa iglaste. Aleje leszczynowe zostały założone przed II wojną światową. W zachodniej części zespołu dworsko – parkowego znajduje się teren dawnego folwarku, który nie uległ zmianie zarówno pod względem kompozycyjnym, jak i funkcjonalno–przestrzennym.