W wyniku kolejnego podziału posiadanych dóbr w 1401 roku, Adamowi przypadły posiadłości rodowe w Radomskiem oraz podlubelskie: Dąbrowica, Motycz, Sławin czy Płouszowice. Przez dłuższy czas nie dzielono posiadłości, jednak w przypadku Motycza, za głównego właściciela uznaje się Mikołaja. Oficjalny podział majątku braci przeprowadzono w latach czterdziestych XV wieku. Po śmierci Mikołaja, ok. 1451 roku, Motycz odziedziczyły jego żona – Elżbieta oraz córka Katarzyna. Elżbieta przez dłuższy czas gospodarzyła w Motyczu, przyczyniając się do rozkwitu gospodarczego wsi. W latach 70. XV w. właścicielem dóbr motyckich był Jakub Zaklika, herbu Topór, późniejszy kasztelan chełmski. Prawdopodobnie w wyniku ślubu Katarzyny Firlejówny z którymś z przedstawicieli Zaklików, Motycz znalazł się w posiadaniu tych ostatnichZ najdawniejszych dziejów Motycza, oprac. A. Obara, [w:] Motycz. Więzi pokoleń red. H. Misztal, s. 17–18. Podanie głosi, że król Kazimierz Wielki przyjeżdżał przez wioskę i namawiał chłopów do sadzenia sadów. W pościgu za cofającymi się Szwedami podczas potopu zatrzymał się na „Zamkowej górze” hetman Stefan Czarniecki. Motycz był zamożną wsią liczącą w 1531 roku 10 łanów, następnie w roku 1565 już 22 łany kmiece. Na urodzajnych ziemiach, pszeniczno-buraczanych, rozwinęło się rolnictwo i rzemiosło wyrobu narzędzi pracy na roli.