Wieś Mroczków od wieków należała do dóbr szydłowieckich, będących w rękach najpierw Odrowążów, a następnie Szydłowieckich, Radziwiłów oraz Sapiehów.
XVI-XIX w
Miejscowość ta była znaczącym ośrodkiem przemysłu żelaznego w Staropolskim Zagłębiu Przemysłowym od XVI do XIX w. Kuźnica w Mroczkowie powstała już w latach 1532-1548. W czasach I Rzeczypospolitej we wsi istniała dymarka przetapiająca rudy okolicznych lasów (z kopalń Bendocin, Łaski, Mroczków). W 1778 r. na polecenie właściciela, księcia Mikołaja Radziwiłła została ona przebudowana na wielki piec o jednej formie zwany radziwiłowskim. Oprócz niego w miejscowości funkcjonowały również trzy fryszernie.
W 1828 r. wieś przeszła na własność rządu, który w 1829 sfinansował odrestaurowanie pieca. W 1836 r. zakład hutniczy został doszczętnie strawiony przez pożar, odbudowano go nakładem Banku Polskiego (wprowadzono wówczas nowocześniejsze rozwiązania techniczne, takie jak poruszanie miechem cylindrowym oraz maszyna parowa o mocy 12 KM). W 1876 r. dołączono drugi miech oraz zastosowano aparat do ogrzewania powietrza. Jeszcze ok. 1880 r. przetapiano w Mroczkowie od 80 000 do 100 000 pudów rud rocznie..