wszyscy jego przyjaciele, z którymi pozostawał w bliskich stosunkach, szybko tracili reputację w społeczeństwie, doprowadzali się do ruiny finansowej, zyskiwali piętno hańby. Poza tym podejrzewano go o nocne włóczęgi po podejrzanych dzielnicach. Dorian nie zaprzecza niczemu, a na stwierdzenie Basila, że tylko Bóg może obejrzeć jego duszę, Dorian zabiera przyjaciela na górę i pokazuje mu jego oszpecony, przerażający teraz portret. Gdy zszokowany malarz prosi Doriana o modlitwę o zbawienie, ten w napadzie szału uderza Basila nożem, a zwłoki pozostawia zamknięte w pokoju. Nie czuje skruchy ani żalu.
Następnego ranka posyła po swojego dawnego przyjaciela, który zerwał z nim stosunki, Alana Campbella. Jako chemika prosi go o pozbycie się zwłok. Chociaż mężczyzna najpierw odmawia, przyparty do muru okrutnym szantażem podejmuje się wykonania zadania i rozpuszcza ciało w kwasie.
Mimo pozbycia się wszelkich dowodów, Dorian zaczyna gubić się w swojej rzeczywistości i potrzebuje coraz częstszych odskoczni od problemów. Pewnej nocy wybiera się znów po opium. W zrujnowanej melinie jakaś kobieta kpiąco nazywa go „Czarującym Księciem”.