Widząc w tym odtąd tylko piękno, zaczyna podporządkowywać swoje życie jego ideałom, a portret, który szpetnieje pod wpływem grzechów, chowa w wiecznie zamkniętym pokoju, skryty za zasłoną.
Od tej pory Dorian zaczyna kolekcjonować drogie kamienie, sprowadza kosztowne towary luksusowe i bibeloty; wydaje wystawne przyjęcia, staje się ulubieńcem elit oraz ikoną mody. Takie ekscentryczne życie nie wystarcza mu jednak na długo; szukając dalej spełnienia, zaczyna spędzać noce w podejrzanych karczmach i melinach, gdzie wciąga opium, co udaje mu się skrzętnie maskować przed swymi dystyngowanymi towarzyszami. Wszystkie zmiany odbijają się na jego portrecie, a nie na nim. Również lata nie mogą go zmienić. W wieku 39 lat wygląda wciąż tak, jak w chwili namalowania obrazu – gdy miał 19 lat.
Pewnej nocy odwiedza go Basil Hallward. Przed kilkumiesięcznym wyjazdem do Paryża postanawia porozmawiać z Dorianem o plotkach, jakie w ostatnim czasie narosły w towarzystwie na temat jego zachowania. Zauważono, że ma zły wpływ na młodzież;