Historia Nie wiadomo dokładnie, kiedy powstał Niechobrz. Wieś została założona prawdopodobnie w II drugiej połowie XIV wieku. Pierwsza zachowana wzmianka o Niechobrzu pochodzi z 1373 roku i występuje w dokumencie lokacyjnym sąsiedniej wsi Lutoryż, wystawionym 24 maja 1373 roku w Sanoku przez Władysława Opolczyka, wówczas namiestnika ziem ruskich, dla Jana Gołego ze Śląska. W chwili lokacji tej wsi istniała już Piotraszówka (od 1728 roku Boguchwała) oraz Niechobrz.
Początkowo miejscowość należała do możnego rodu Lelewitów Jarosławskich i Tarnowskich, prawdopodobnie trafiła w ich ręce jako wiano Sandochny ze Zgłobnia, która wyszła za mąż za Spytka z Tarnowa. W 1438 roku wieś była częścią klucza zgłobieńskiego, który składał się z wsi: Zgłobień, Nockowa, Wiśniowa, Niechobrz, Topolówka (Nosówka), Błędowa Zgłobieńska. W roku 1438 Niechobrz należał do kasztelanii krakowskiej, powiatu pilźnieńskiego, województwa sandomierskiego. Miejscowość nigdy nie należała do województwa ruskiego. Wisłok stanowił okresowo naturalną granicę z Rusią. Ze wspomnianą Sandochną spory majątkowe toczył jej wnuk – Jan Zgłobieński. Ostatecznie, po jej śmierci, w 1458 roku przejął on m.in. Zgłobień, Wolę Zgłobieńską, Niechobrz, Nockową i Wiśniową. W 1474 roku dobra przeszły w ręce Spytka Jarosławskiego, kasztelana krakowskiego.