Jego córka Anna została wydana za mąż za Jana Odrowąża. Ich syn Stanisław Odrowąż w 1529 roku przejął dobra zgłobieńskie, w tym Niechobrz. W 1544 roku podzielił się tymi dobrami ze Spytkiem Wawrzyńcem Jordanem, a gdy ten zmarł nie pozostawiwszy syna, dobra przejęła jego żona Anna z Sieniawy. Po śmierci Anny dobra stały się własnością jej córki Elżbiety, żony Mikołaja Ligęzy herbu Półkozic. Ich synem był Mikołaj Spytek Ligęza, najwybitniejszy przedstawiciel tego rodu. Przejął on po śmierci matki, po 1612 roku klucz zgłobieński.
W regestrze poborowym województwa sandomierskiego z 1536 roku można znaleźć sporo danych o Niechobrzu. W tym czasie wieś należała do dóbr zgłobieńskich i należała po połowie do Stanisława Odrowąża, starosty samborskiego i Magdaleny jego ciotki, wojewodziny bełskiej. Żyło w niej 74 kmieci. Suma podatku wynosiła: 40 grzywien, 240 korców owsa, 160 kogutów, 80 serów, 8 kop jaj. Oprócz kmieci żyło 7 zagrodników, 10 komorników i dwóch rzemieślników. Opuszczonych było 9 łanów ziemi. Mieszkańcy Niechobrza odrabiali pańszczyznę na folwarku w Zgłobniu. We wsi był wójt, który jako swoje uposażenie miał folwark i dwa półanki. Do tego uposażenia należało 7 zagrodników płacących po 8 groszy, oraz 2 karczmy płacące po 9 grzywien. Wójt posiadał też młyn, jak też dwa stawy rybne.