Na początku XX wieku własność folwarczna w Niechobrzu obejmowała 585 mórg lasu, 225 mórg roli, 60 mórg łąk i pastwisk. Około 1903 roku folwark w Niechobrzu przejęło Towarzystwo Kredytowe Ziemskie z Krakowa. W połowie XIX wieku Niechobrz był rozległą i ludną wsią, liczył około 1800 mieszkańców. W południowo-wschodniej części wsi płynął potok Mogielnica, nad którym rozciągały się pola i łąki o tejże nazwie. Przez północną część Niechobrza przepływał potok Radzielówka wpadający na granicy z Racławówką do Rzeki Zgłobieńskiej. Południową i południowo-zachodnią część Niechobrza porastały lasy: Wielki Las i Poręby. Drewniana zabudowa wsi rozciągała się wzdłuż drogi biegnącej doliną potoku Niechobrzka, oraz wzdłuż drogi biegnącej do Czudca. Zabudowę rozproszoną spotkać można było również pod lasem w południowo-zachodniej części wsi, nad potokiem Zimna Woda. W północno-wschodniej części Niechobrza usytuowany był zespół dworski. Był on położony u ujścia Niechobrzki do Rzeki Zgłobieńskiej, na północ od skrzyżowania dróg, w pobliżu granicy z Racławówką. W skład zespołu wchodziło 6 budynków murowanych i trzy drewniane. Od północnego zachodu prowadziła do niego aleja wysadzana drzewami liściastymi. Obok budynków rozciągał się niewielki ogród warzywny i sad.