W 1652 roku nawiedziła te okolice niezwykle groźna dżuma. Gdy zwalił się na Polskę potop szwedzki w latach 1655–60, okolicom tym szczególnie dały się we znaki wojska księcia siedmiogrodzkiego Jerzego II Rakoczego.
Na przełomie XVII i XVIII wieku właścicielami wsi stali się Lubomirscy, którzy sprawnie administrowali dobrami niechobrzskimi, co przynosiło im stałe i duże zyski. W 1753 roku syn Jerzego Ignacego Lubomirskiego – Teodor Hieronim Lubomirski wydzierżawił Niechobrz, Zabierzów, Kielanówkę i Racławówkę Franciszkowi Moszczeńskiemu kapitanowi gwardii konnej koronnej, a w 1758 roku Józefowi Cieszanowskiemu podstaroście grodzkiemu w Sanoku. W okresie tym istniały we wsi trzy karczmy: w środku wsi, w Libówce i we Wróblówce. W XIX wieku klucz niechobrzański kupiła rodzina Skrzyńskich. Franciszek Borgiasz Skrzyński oprócz tego klucza posiadał majątek w Zwięczycy, gdzie mieszkał. W marcu 1817 roku synowie spadkobiercy Franciszka Borgiasza – Feliks, Erazm i Ferdynand zawarli umowę, na mocy której Niechobrz, Zabierzów, Zgłobień i Racławówka przypadły w 1855 roku Erazmowi Skrzyńskiemu. Pod koniec XIX właścicielem wsi był baron Christiani Kronwald a później Irena Dolańska.