Sołtysi 27 września 1688 roku arcybiskup gnieźnieński Radziejowski wystawił dla Obkasu 2 przywileje sołtysie: jeden dla Andreasa Pankau i jego żony Cathariny, drugi dla Christiana Radatza i jego żony Sophie oraz dla prawowitych potomków obydwu sołtysich rodzin. Pankauowi zatwierdza się na wsze czasy – za zgodą kapituły metropolitalnej w Gnieźnie – 3 sołtysie włóki. Prócz zwyczajowych obowiązków miał również służyć podwodą do Gdańska w czasie Adwentu. Sołtys Andreas Pankau i jego żona Catharina, jak i ich potomkowie mieli baczyć na „morale" miejscowości, mianowicie szczególnie na to, aby mieszkańcy i ich rodziny, zwłaszcza w niedzielę i święta, chodzili do kościoła. W przeciwnym wypadku powinni nałożyć w imieniu „Capitaneus Camenensis" karę za omijanie kościelnych powinności oraz za krnąbrność. Pankau i jego potomkowie mieli być wolni od innych obciążeń. By zapobiec sporom spadkowym, po ojcu następował najstarszy syn. W przypadku braku synów dziedziczyć miały córki w kolejności starszeństwa. Sołtys nie był też usuwany. Ten grunt sołtysi był w 1772 roku i jeszcze w 1802 roku w posiadaniu Augustina Pankaua – sołtysa lennego. Przejął go później jego syn Jakub Pankau, który w 1839 roku był jego właścicielem już od 13 lat. Przedtem posiadał go jego dziadek Andreas. Grunt ten miał hipoteczny numer 2.