Po rozbiorach wieś stała się częścią dób rządowych (pruskich), a następnie należała do dób narodowych Brańszczyk.
W 1819 we wsi było 19 osad czynszowych należących do 24 gospodarzy oraz 7 chałupników. Istniała karczma. Wieś utrzymywała nauczyciela. W 1827 we wsi Ochudne były 33 domy i 180 mieszkańców. W 1855 wieś urządzono kolonialnie: stworzono 34 osady rolne o wielkości 19–20 mórg, 18 osad ogrodniczych liczących 1–1,5 morgi, 1 osadę strzelecką o wielkości 15 morgów, smolarnię o powierzchni 16,5 morgów, osadę karczemną i osadę kowalską. Wyznaczono wysokość czynszu i długość wolnizny. Hodowano konie, woły, krowy, świnie i owce.
W pobliskich lasach walczyli powstańcy listopadowi w 1830 i styczniowi. W 1863 w lesie zwanym Dąbrówki w pobliżu wsi Ochudno znajdował się obóz powstańczy oddziału dowodzonego przez Teofila Dąbrowskiego (brata Jarosława).
W 1908 we wsi powstała pierwsza na ziemiach polskich chłopska spółdzielnia do eksploatacji torfu wyposażona w nowoczesną maszynę.
W 1915, podczas odwrotu w czasie przełamania frontu przez armię niemiecką, wojska rosyjskie spaliły wieś. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 w Ochudnie urządzono zasadzkę na dwóch zwiadowców Armii Czerwonej. Żołnierze polscy zabili jednego bolszewika.