W 1897 roku dobra Okuniew z folwarkami Okuniew, Michałów, Wola Grzybowska, Sulejówek, Zabraniec i Kaleń należą do Ludwiki z Lortschów Romiszewskiej (żony gen. Modesta Romiszewskiego), K. Szekarazina, Janiny Lortsch (później żony cyklisty Mieczysława Horodyńskiego) i Adolfa Lortscha. W 1897 właścicielem dóbr zostaje generał Konstanty SzekarazinKurjer Poranny, nr 186 z 7 lipca 1897 r., s. 2Tomasz Kalita, Mniszkówna, 1993, s. 37-39, w którego rękach majątek pozostaje co najmniej do 1912 rokuKrzysztof Groniowski, Kwestia agrarna w Królewstwie Polskim, 1871-1914, 1966, s. 83.
W 1880 r. w dawnym mieście było 100 domów i 775 mieszkańców, a w Okuniew-Wieś (za rzeką) 166 mieszkańców. Gmina Okuniew miała 22044 mr. obszaru i 3839 ludności.
XX wiek Na początku XX w. funkcjonował tramwaj konny, który poruszał się wąskotorową drogą żelazną łączącą Okuniew ze stacją kolejową w Miłośnie (pozostałością po trakcie tramwajowym jest dzisiejsza ulica Tramwajowa w Sulejówku). Kolejka wąskotorowa funkcjonowała do I wojny światowej, kiedy to wycofujące się wojska rosyjskie rozebrały 3-kilometrową trasę i zarekwirowały szyny.
Panowanie rosyjskie zakończyło się w 1915 roku. Tereny Okuniewa i Sulejówka przeszły pod okupację niemiecką, trwającą do końca I wojny światowej, tj. do 1918 roku.