W tym czasie jego pozycja naukowa była już ugruntowana, co znalazło wyraz w wybraniu go w 1894 do Pruskiej Akademii Nauk. W Berlinie został także jednym z członków Niemieckiego Towarzystwa Fizycznego i prowadził wykłady z zakresu fizyki teoretycznej.
Max Planck był promotorem kilku późniejszych sław z dziedziny fizyki, w tym dwóch laureatów Nagrody Nobla (Maxa von Lauego i Walthera Bothego). Jako jeden z pierwszych docenił teorię względności Einsteina i będąc rektorem Uniwersytetu Berlińskiego sprowadził go na tę uczelnię w marcu 1914.
Lata I wojny światowej i Republiki Weimarskiej 4 października 1914 podpisał wraz z 92 innymi przedstawicielami niemieckiej nauki i sztuki tzw. , broniąc „honoru Niemiec” przed oskarżeniami o wywołanie I wojny światowej, o militaryzm i zbrodnie wojenne. Po zakończeniu wojny twierdził, że nie przeczytał podpisywanego tekstu, ale nigdy nie odwołał swojego udziału w tej akcji propagandowej.
W 1918 r. został laureatem Nagrody Nobla. Od lat 20. XX w. Planck uchodził za największy autorytet w dziedzinie fizyki w Niemczech i piastował wiele czołowych stanowisk w towarzystwach naukowych swego kraju (między innymi w Towarzystwie Cesarza Wilhelma (KWG), przemianowanym po wojnie na Towarzystwo Maxa Plancka).