W 1922 zorganizował specjalną sesję poświęconą teorii względności podczas obchodów 100. rocznicy założenia , z której Einstein jako główny prelegent wycofał się pod wpływem gróźb przeciw jego życiu.
W 1926 przeszedł oficjalnie na emeryturę, ale pozostał czynnym naukowcem prowadzącym serie wykładów w kraju i za granicą, także po objęciu władzy przez Adolfa Hitlera w 1933.
W latach 1930–1936 był przewodniczącym Towarzystwa Cesarza Wilhelma.
Okres III Rzeszy Po wprowadzeniu w kwietniu 1933 antysemickiego uzyskał osobiście od kanclerza Hitlera zapewnienie, że nie powtórzą się kolejne tego typu środki, które mogłyby zagrozić rozwojowi nauki. W maju 1933 jako stały sekretarz Pruskiej Akademii Nauk w odpowiedzi na rezygnację Einsteina z członkostwa, połączoną z krytyką nowego rządu nazistowskiego, podkreślił przełomowość dorobku naukowego Einsteina i zarazem potępił jego wystąpienie polityczne, stwierdzając, że wyklucza ono jego ponowną przynależność do akademii.
Na przełomie 1933/1934 wraz z Friedrichem Paschenem nominował Johannesa Starka, który zastąpił Paschena na stanowisku prezesa (Physikalisch-Technische Reichsanstalt), do członkostwa w Pruskiej Akademii Nauk, ale kandydatura ta upadła wobec sprzeciwu Maxa von Lauego.