Poznaniacy odnieśli zwycięstwo, o czym mówi kronikarz krzyżacki: „kmiecie poznańscy dokonali rzezi na Krzyżakach”.
Pierwsze zachowane zapisy historyczne o wsi pochodzą z lat 1387-1401, z archiwalnych zapisów sądowych i odnotowują właściciela we wsi Jakuba (także zwanego Jakuszem lub Jakubkiem) Kruka z Palędzia brata Andrzeja, bratanka Jakuba Dąbrowskiego vel Palędzkiego z Palędzia Małego. W 1387 Jakub z Palędzia oraz brat jego Andrzej przegrali proces sądowy z Maciejem Jadem. W 1388 zostali oni pozwani przez Wojciecha Górskiego z Góry zwanego też Dymoczewskim od Dymoczewa koło Stęszewa, który pozwał ich o dwa łany w Palędziu jeden należący do kmiecia Bartłomieja, a drugi do kmiecia Wawrzyńca. W latach 1389-1392 Jakub Kruk przegrał procesy z Wojciechem Dymoczewskim z Dymoczewa i Góry. W 1389 o zajazd dokonany przez wspomnianego Wojciecha razem z 16 kmieciami i 16 sługami (łac. „famuli”) oraz o rzekome zabranie 30 kóp zboża. W 1392natomiast przegrał proces sądowy o dwa łany, żyto i łąki. W 1390 i 1400 Jakub z Palędzia pozwany został przez stryja Jakuba z Palędzia Małego oraz jego synów Staszka Słapa i Wojsława o 100 grzywien szkody z powodu pożarów. W latach 1391-1392 Jakub Kruk był w sporach sądowych ze stryjem Jakubem. W 1391 wygrał proces o 4 grzywny oraz jeden wiardunek i za tę kwotę trzymał część w Palędziu.