Ruch „Znak” – nieformalne środowisko katolików świeckich w czasach PRL, którego polityczną reprezentację stanowiło koło poselskie „Znak”.
Geneza Początki ruchu związane są z wydarzeniami Października 1956. Stworzyła go grupa działaczy katolickich związanych z zawieszonymi w czasach stalinowskich czasopismami „Tygodnik Powszechny” i „Znak”, tzw. frondyści, którzy opuścili w 1955 stowarzyszenie „PAX” oraz grupa pracowników naukowych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Dostrzegli oni szansę stworzenia nowego ugrupowania, mając nadzieję na liberalizację polityki władz komunistycznych wobec Kościoła. 23 października 1956 ogłoszono w dzienniku „Życie Warszawy” manifest ideowy środowiska, a 27 października 1956 powstanie tzw. Ogólnopolskiego Klubu Postępowej Inteligencji Katolickiej, na którego czele stanął Jerzy Zawieyski, a w skład jego władz weszli Irena Sławińska, Jerzy Turowicz, Tadeusz Mazowiecki, Wacław Auleytner, Zygmunt Kubiak i Zygmunt Skórzyński. Wśród sygnatariuszy deklaracji byli także Paweł Czartoryski, Antoni Gołubiew, Stefan Kisielewski, Zofia Lewinówna, Zbigniew Makarczyk, Hanna Malewska, Dominik Morawski, Maria Morstin-Górska, Władysław Seńko, Stefan Swieżawski, Stefan Wilkanowicz, Jacek Woźniakowski, Janusz Zabłocki i Zbigniew Zaborski.